يه فرصت براي نا اميد شدن

4sareban — Sun, 05 Aug 2007 11:52:21 GMT

The Last Supper

شام آخـــــــــــــــــــــــر

لئوناردو داوینچی هنگام کشیدن تابلوی شام آخر دچار مشکل بزرگی شد:می بایست نیکی را به شکل عیسی و بدی را به شکل یهودا ، از یاران مسیح که هنگام شام تصمیم گرفت به او خیانت کند ،تصویر می کرد،کار را نیمه تمام رها کرد تا مدل های آرمانیش را پیدا کند .

روزی در یک مراسم همسرایی ، تصویر کامل مسیح را در چهره یکی از آن جوانان همسرا یافت.جوان را به کارگاهش دعوت کرد و از چهره اش اتودها و طرح هایی برداشت.

سه سال گذشت.تابلو شام آخر تقریباً تمام شده بود اما داوینچی هنوز برای یهودا مدل مناسبی پیدا نکرده بود.کاردینال مسئول کلیسا کم کم به او فشار می آورد که نقاشی دیواری را زودتر تمام کند.

نقاش پس از روزها جستجو ، جوان شکسته و ژنده پوش و مستی را در جوی آبی یافت . به زحمت از دستیارانش خواست او را تا کلیسا بیاورند ، چون دیگر فرصتی برای طرح برداشتن نداشت .

گدا را که درست نمی فهمید چه خبر است ، به کلیسا آوردند دستیاران سر پا نگه اش داشتند و در همان وضع ، داوینچی از خطوط بی تقوایی ، گناه و خودپرستی که به خوبی بر آن چهره نقش بسته بودند ، نسخه برداری کرد .

وقتی کارش تمام شد گدا ، که دیگر مستی کمی از سرش پریده بود ، چشم هایش را باز کرد و نقاشی پیش رویش را دید و با آمیزه ای از شگفتی و اندوه گفت :«من این تابلو را قبلاً دیده ام !»

داوینچی با تعجب پرسید: «کی؟»

- سه سال قبل ،پیش از آنکه همه چیزم را از دست دادم .موقعی که در یک گروه همسرایی آواز می خواندم ، زندگی پر رویایی داشتم و هنرمندی از من دعوت کرد تا مدل نقاشی چهره عیسی شوم !!!!!

برگرفته از کتاب (شیطان و دوشیزه پریم) پائولو کوئیلو

محو و مات

4sareban — Fri, 20 Apr 2007 07:13:18 GMT

گفته بودی که :-((چرا محو تماشای منی ؟و آن چنان مات که یک دم مژه بر هم نمی زنی !))

مژ بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی !

راز سکوت انسان

4sareban — Sat, 03 Mar 2007 18:21:57 GMT

بر فراز بلاد تاریخ آن چه بشر مستمر در امتداد خطی سبز به دنبال آن ، کوه های سر بر آورده برآسمان و دریاهای خروشان ، سرزمین های دوستی وعشق،چشمه های حیات ، کویر های بی آب تشنه ی جرعه ، وچشمان خمار و سرمه آگین یار ، دیار ققنوس های اسرار ، رازهای طراوت گل و هر آنچه انسان را به واژه ای مرموز و اسرار بر انگیز که رسالت و عبودت و ذات هر انسانی بر بنیان آن بنا شده را نزدیک میکرد تنهایی بود در آغاز که هیچ نبود و آن هیچ کلمه بود و کلمه بدون درک بدون انتزاع و بدون هر چه باید می بود معنا نداشت آن کلمه را هیچ کس ندانست هیچ کس درک نکرد هیچ کس نیندیشید زمانی که من به انسانیت منجر شدم کلمه بود کلمه در من زبانه میکشید و جسم من تاب و توان مقابله با آن را نداشت کلمه ای که در حسرت یک لحظه تنهایی ماند و تنها نشد مجهلولی که از پیشش هیچ پرده ای کنار نرفت وقتی که ترنم آواز را دلکشانه و مسرورانه میخواند من گوش خود را گرفته بودم وقتی که با چشمان پر محبتش به من می نگریست افسوس نگاهم او را نگران می ساخت شاید من لیاقت و قداست آن را نداشتم منی که با خودم آن چه را که نباید میکردم کردم و آنچه را باید ، نکردم .

آن کلمه عشق بود و جز آن هیچ نبود آن کلمه جوشش بود نه آن جوششی که از قامت و زلف و چشمان سیاه شعر و ادبیات بنیان شود و از لوای آن عشق یاد شود شاید صادقترین آنها بودند که با نگاهی از مقابل معنی این کلمه آرام وبی صدا گذشتند بدون آنکه بخواهند گریبان گیر این بلای ساختگی تخیلی دست حیواناتی شوند پیشرفته و مدرن .

جایگاه عشق در بین انسان هایی که بودنشان تا شدنشان فاصله ای ما بین ستاره ی عشق و شعله های کثیف ، دود آلود سیاهی است که هر روز بر فروغ و جلال و جلایشان افزوده می شود و در تلاش برای رسیدن به این شعله های آلوده که حتی خداوند جنس شیطان را هم از آنها نیافرید فزون تر می شود آری عشق در بین ما چنین است عشق که سخن گفتن از آن بیهوده است آخر مگر هستن و بودنی برای عشق است ؟ آغاز و پایانی هست ؟ غنا و فقری ؟

سردی و گرمی ؟ چشم و ابرویی ؟حرص و آزی ؟ دوری و نزدیکی ؟ آب و آتشی ؟ تفنن و جدیتی ؟ هیچ هیچ هیچ عشق از اینها در سطوع است عابد وزاهد و سالک بر عشق نظاره گر است و آن عشق دوست داشتن است آن عشق تو را پرستیدن است نه آن خدای لهوی و بی قید و بندی که بر سر زبان ها جاریست عاری از هر گونه اندیشه و تعقلی عاری از ذات شناسی باز هم شایسته ترین ما آنها بودند که با نگاهی گذشتند از کنار خداها ....

یقینی که عشق را به تسلط خود در آورد با از دست دادن و ازدیده گم شدن و ازطنین محروم شدن و فنا،پایانی ندارد آنگاست که لذت دوستی و عشقی را چشیدن جایگزین تمام لذایذ عشق های غریزه ای و عصبی و هورمونی نیست که با پایان عمر سلول ها عشق هم پایان یابد آن عشق لذتی دارد که قدرت ثقل آفرینش را در دست میگیرد فرد را نه تشنه تر نه مست تر نه شیدا تر نه غمیگین تر میکند فرد را عاشق لذت دوست داشتن میکند

ولی همین که خود را برای این کلمات و واژه ها آماده ساختم و تنهایی و یقین را در هم آمیختم فریاد مردمان این سرزمین چنان مرا از تنهاییم بیرون راند که گویی چون بیماری پریشان که در خواب مرگ است از خواب پریده باشد گویی قرار است دوباره به این جهنم پای بگذارد من به التماس افتادم با آن همه ایمان و اخلاصی که داشتم با آن همه اظطراب با آن همه غرور عاشقانه دامنش را گرفته در التماس که در این سرزمین مرا چه کار ؟صدای عجز خود را می شنیدم صدای خورد شدن استخوان هایم صدای «قدم های هراس بر انگیز زندگی» و عاجز از درک عشق بودم چون پریشانانی که از عجز ناتوانی درک عشق، شعر وموسقی و قلم را به هر نحوی برای تفهیم پراکنده گوییهایشان به کار می برند تا شاید برکه ای کم عمق و هرچند آلوده آز دریا ، دریا نه ، اقیانوس ، اقیانوس نه ، نه اصلاً بدون(( اسم واژه عشق)) را صاحب شوند ؟ سهم ما از این واژه ((هیچ ))چیست ؟

-----۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱------۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱---------۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱-۱۱۱۱

دکتر جوسا ویلهنت از کتاب هرگز به انتشار نرسیده ی راز سکوت انسان

این متن دست نوشته ی این استاد ارجمند می باشد که پیش از مرگشان قرار بر چاپ این آثار بود ولی با مرگ ناگهانی و البته مرموز قبل از انتشار این کتاب بسیاری از این دست نوشته ها مفقود شد

ترجمه حسین دیبا گر با اندکی تغییر در ترجمه

یک خاطره

4sareban — Fri, 05 Jan 2007 15:45:04 GMT

بگذار تا من بگویم

دگر بار گریستنم را بنگر

دگر بار بنگر و چیزی مگو

دگر بار صدای شکستن قلبم را بشنو

باز هم چیزی مگو

دگر بار لغزش بغضم را تلنگری زن

باز هم چیزی مگو

دگر بار پنجره تنهایی ام را تنها بگذار

باز هم چیزی مگو

دگر بار ابرهای غمگین قلب مرا بارور کن

باز هم چیزی مگو

دگر بار غرش این کوه غم را بشنو

باز هم چیزی مگو

دگر بار خطی تیره بر این دفتر گذار به یاد من

باز هم چیزی مگو

دگر بار برگی بیفزا بر این دفتر غم

باز هم چیزی مگو

یک بار ولادت مرگ دلم را تبریک گوی ...

ببین و بشنو و باز هم مگو

دل شکسته

4sareban — Mon, 11 Dec 2006 16:20:33 GMT

ولی

آن روز که

خواستم آوای دل

را برای تو بازگو کنم مرا ترک

کردی و رفتی ،تو قلب مرا شکستی تو

مرا با اشک هایم رها نمودی تو عشق مرا به

دور انداختی اما بدان که من بی تو از دست رفته ام

از خـود گریـخته ام اشـک ها از دیده افشـانـدم خـودم را

با خاطرات سرگرم نموده ام ولی آیا بدون عشق تو من کجا

میتوانم بروم چه میتوانم بکنم فقط به تو فکر میکنم به تو و زیبایی های تو

به تو که مظهر خدا هستی

به تو ای نازنین

------------------------------------------------------------------------------------

اگر به خانه ی من آمدی ...برای من ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

------------------------------

ا ب ج د ه و ز ح

1 2 3 4 5 6 7 8

ث چ ن ف ت م

500 5000 50 80 400 40

a_vahag_a

کوچه

4sareban — Wed, 08 Nov 2006 10:23:04 GMT

كــوچـــه

بي تو، مهتاب‌شبي، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانة جانم، گل ياد تو، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آم كه شبي باهم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.

تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.

من همه، محو تماشاي نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشة ماه فروريخته در آب

شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد، تو به من گفتي:

- ” از اين عشق حذر كن!

لحظه‌اي چند بر اين آب نظر كن،

آب، آيينة عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است،

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم:‌” حذر از عشق!؟ - ندانم

سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمناي تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم ...“

باز گفتم كه : ” تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم! “

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب، نالة تلخي زد و بگريخت ...

اشك در چشم تو لرزيد،

ماه بر عشق تو خنديد!

يادم آيد كه : دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم.

نگسستم، نرميدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌هاي دگر هم،

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ...

بي تو، اما، به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

فریدون مشیری

4sareban — Wed, 11 Oct 2006 15:14:18 GMT

پرنده نامهربون

یادم میاد یه روز که برف می یومد دونه دونه از آسمون

یه پرنده با نوکش زد به شیشه،شیشه اتاقمون

یادمِ اشک چشم هاش یخ زده بود از سرما

نمی دونم چه طوری اومده بود خونه ما

من نگامو تو نگاش انداختم

چه چشهائی ،چه چشهایی رنگ آسمون

راهش دادم تو خونمون

آخر اون روزا هنوز ساده بودم ، بچه بودم

تا یکی بهم میگفت دوستت دارم می گفتم این دیگه آخریه

اما فرداش که میرفت بادل میگفت

غصه نخور یکی دیگه

اما اون پرنده وقتی که می خونه نمی دونم تو صداش چه رازی بود که منو می لرزوند

واسه این بود که بهش لونه دادم، دونه دادم

ر چی که یه بچه میتونست بهش دادم

اما اون فصل بهار هوس پرکشیدن زد به سرش

با نوکی زد به شیشه ،شیشه اتاقمون

من که داشتم دوباره می باختم

یه نگاهی تو نگاش انداختم

اما اون حالیش نبود

اونقدر شور نشاط آسمون تو چشم هاش خطای آبی می کشید

که دیگ حتی من رو نمی دید

اون پرنده تو بودی که حالا میخوای بری ، پر بزنی رها بشی

نمی خوام پشت سرت گریه کنم ، نمی خوام صاف تو چشات نگاه کنم

بهت بگم «یادت میاد»

تو برو ، تو پر بزن

دل خوش باور من هر جا که باشی باهات میاد ،

اون فقط تو رو می خواد

اگه باور نداری خوب نگاه کن ،

تو سینم اندازه یک کف دست خالی شد ، تو برو ...،

تو پر بزن ،

پرند نامهربون

من فقط میخوام نگات کنم تو آسمون

عید بر منتظران مبارک

4sareban — Fri, 08 Sep 2006 13:10:18 GMT

آخر ای مردم چرا غایب شد او ....

at last, he will come...

من خود بیگانه ام

4sareban — Fri, 01 Sep 2006 09:33:18 GMT

به نام خدا

سلام

بعد از يه غيبت کوشولو برگشتم فقط به خاطر قولي که به .........

يه متن قديمي براتون نوشتم ۹۰ درصد تکراريه ولي خيلي جالبه

4sareban — Sat, 19 Aug 2006 19:02:38 GMT

به نام بازگشت دهنده

بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودیم و کـــــــــــــــــــــسی پــــــــــــاس نــــــــــــمی داشــــــــــت کـــــــــــــه هســـــــــــــــــــتیم

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

دستانم ابر های پر پری و نرم آسمان را لمس میکرد چنان دستانم را بلند کرده بودم ودعا میکردم که با تمام وجود احساس میکردم که کسی دستانم را میفشارد و میگویدآرام باش توکلت بر خدا........ آن شب هر دعایی میکردم میدانستم.......... یقین داشتم که استجابت خواهد شد عرشش را به تمام مخلوقات برترش قسم دادم وقتی به او رسیدم

نتوانستم بر اسم او قسم بخورم خداوند میدانست که چقدر او رادوست دارم قلبم با او بود ولی شرمسار از اشتباهات و گناهانم....... چگونه میتوانستم نعمت ها و الطاف او را پاس بدارم مگر من جز گناه چیزی برای ارائه دادن داشتم .....باز هم خدا دلش به حال من می سوخت ولی حکمتی درکار بود که مرا اجابت نمی کرد وقتی که نام آن بنده اش را آوردم خداوند دانست که در قلب من هیچ نیست ولی .....این خود هستم که با گناه آن را آلوده آلوده تر میکنم تا جایی که آنقدر شرمگین شوم که نتوانم از پروردگارم چیزی بخواهم ....چقدر من کبوتران را دوست دارم میدانم او هم کبوتران را دوست دارد که در جوارش آنها را پناه داده است مقداری ارزن برداشتم و به سوی حرم رفتم تا شاید سپاس وگشایشی باشد در..............

وای که دلم برای آن آب زلال چه بی تابی میکند کبوتران منتظرم هستند .مطمئنم اگر رفتم دست خالی باز نخواهم گشت پس با کوله باری از گناه میروم به امید آنکه با کوله باری از معرفت و پاکی باز خواهم گشت برای شما دوستان عزیزم هم که دو سه هفته ای دست نوشته های این حقیر را میخواندید دعا میکنم و بهترین ها را برایتان آرزومیکنم شاید دیگر نتوانم این ساربان را پر بار کنم و شاید هم ماهیانه چند خطی در ساربان نوشتم به هر حال دست همه ی دوستان و ...... میبوسم و کمال تشکر را از آنان به عمل می اورم هر آنچه نیک و بد از این حقیر دیدید را حلال کنید و ببخشید تا خدا هم شما را ببخشد ....

کبوتران من آمدم ......................